| Dierentehuis Zeist e.o.
Het verhaal van: |
|||||
|
snoopy en sonja |
|||||
|
Het verhaal van Snoopy en Sonja Snoopy en Sonja wonen nu een jaar in Amersfoort, en hebben het wel aardig voor elkaar. We laten het ze maar even apart vertellen, want samen doen ze eigenlijk nooit iets. Het liefst ga ik, Snoopy, die grote Sonja een beetje uit de weg. Ze is zo jong en onbezonnen, daar word ik wel eens moe van. Achter elke deur, elk hoekje kan ze tevoorschijn springen als ik aan kom lopen, ze wil altijd maar spelen, achter me aan rennen. Maar daar heb ik helemaal geen zin in, laat mij maar met rust, ik ben al 12 dus een beetje rust heb ik wel verdiend. Dus als zij achter een deur zit, ga ik lekker niet naar binnen. En als ze aan komt rennen, blijf ik stil staan en doe net of ik haar niet zie, of ik blaas naar haar, dan houdt ze vanzelf op. Het is hier heerlijk toeven, ik ben de hele zomer buiten geweest, soms zelfs de hele nacht als het lekker was buiten. Er staat hier een hele grote boom in de tuin, waar het nooit nat onder wordt al regent het nog zo hard, daar kan ik zóó lekker liggen. Alleen om te eten moet ik wel naar binnen, de baasjes weigeren om mijn bakjes in de tuin te zetten. Stom hoor, ik heb nog geprobeerd om ze over te halen door ze elke ochtend te verrassen met verse muisjes bij de achterdeur, maar dat hielp niet dus toen ben ik er maar mee opgehouden. Nu het frisser is buiten lig ik liever binnen op de bank, ze hebben er speciaal voor mij een heerlijk fleece dekentje neergelegd, mmmm…lekker zacht en warm. Of lekker in de mand met strijkgoed, die staat hier altijd klaar, heel prettig dat ze zo rekening met me houden. En het is helemaal gezellig als het kleine baasje bij mij komt zitten op de bank, dan lig ik lekker tegen haar benen aan en aait ze me, vooral onder mijn kinnetje kan ik zeer waarderen. Mijn buik daar kunnen ze beter vanaf blijven, dat vind ik te intiem. Je aait je oma tenslotte ook niet over haar buik. 's Ochtends wil ik nog wel even naar buiten gaan, maar dan moeten ze wel elke 5 minuten de deur open doen zodat ik lekker een paar brokjes kan eten. Een paar, en dan weer even rondlopen, naar de tuin van de buurvrouw die wel aardig is. Ze heeft een lekker grasveld waar ik rustig de boel kan overzien. Ik hou niet zo van hoogtes, ik blijf liever op de grond, of op de bank natuurlijk. Het schijnt dat er boven nog allemaal kamers zijn, maar dan moet ik de trap op. Mij niet gezien, ik heb zwakke knietjes, dus traplopen laat ik aan de jeugd over. Gelukkig is het hier verder drempelvrij en ruimte genoeg beneden, maar ik ben ook bescheiden, ik heb niet zoveel nodig om tevreden te zijn.
|
Hallo mensen! Ze noemen mij, Sonja, een stoere dame, en ik moet zeggen, zo zie ik er ook wel uit hoor. Niet dat ik zo stoer ben hoor, maar het kan voordelen hebben als ze het van je denken. In het begin vond ik het wel een beetje eng hier, al die nieuwe geluiden en nieuwe mensen. En ik wist eerst nog niet zo goed hoe alles hier geregeld was, bijvoorbeeld met het eten. Dus ging ik overal zoeken naar eten, er lagen tassen waar misschien iets eetbaars in zat, dus die maakte ik dan open, en ik kon gelukkig makkelijk in de broodtrommel die op het aanrecht stond.
De baasjes waren daar niet zo blij mee, ze zeiden dat ik niet in de kastjes mocht komen en niet alle plastic zakjes uit hun tassen mocht halen. Ze hebben de broodtrommel in de kast gezet en gingen alles verstoppen en opruimen, flauw hoor!! Maar gelukkig blijkt er hier altijd eten voor mij en Snoopy te staan en ze hebben net zo lang naar het lekkerste eten gezocht tot we allebei tevreden waren. Het baasje gaat soms vis voor me halen op de markt, mmm... Gelukkig houdt Snoopy daar niet van. Eerst wist het baasje dat niet, dus toen had ik lekker veel. Maar Snoopy heeft het verraden, stom !!
Weten jullie wat ik lekker vind: als het baasje de strijkplank heeft neergezet, daar kan ik heerlijk op liggen; liefst als hij nog een beetje warm is. Ik ga dan plat op mijn buik en kin liggen, en hou me met mijn voorpoten goed vast om de plank heen. De baasjes lachen me een beetje uit, geloof ik, maar ik hou er van om zo te liggen, mmmm.
|
|
Er komen hier af en toe kleine kindertjes en dan kijk ik zo stoer mogelijk, dan blijven ze wel uit mijn buurt. Soms zijn ze eigenwijs, dan waarschuwt het baasje ze nog dat ik niet zo van kleine kindertjes hou, maar dan willen ze toch mijn buik aaien. Stom van ze! Dan geef ik ze gewoon een flinke tik, dan weten ze het voortaan. Wordt het baasje niet eens boos op me, ja , moeten ze ook maar luisteren, he!
Buiten spelen vind ik wel leuk, maar het liefst heb ik dat de deur open blijft, dan kan ik gauw weer naar binnen als het eng wordt. Laatst ben ik eens aan de voorkant van het huis naar buiten gegaan, dat leek me wel eens leuk. Maar daar is veel meer lawaai en allemaal auto's die langs rijden. Gelukkig is er wel een voortuin, maar het baasje had per ongeluk de deur dichtgedaan. Toen moest ik heel heel heel erg hard roepen om weer binnen te kunnen. Ik riep zo hard dat de buren kwamen kijken, maar gelukkig hoorden de baasjes me ook en kon ik gauw weer naar binnen. Nu kijk ik wel door het raam naar die kant van het huis, da's wel zo veilig.
Ze hebben hier achter het huis een stukje tuin, ik snapte eerst niet wat het was, ik wilde er een keer door lopen en toen werd ik helemaal nat, bah. Ze noemen het de vijver, nou ik vind er niks aan. Er zitten rare beesten hier in de tuin waar ik leuk mee kan spelen, als ik ze probeer te pakken springen ze gauw weg. We maken dan samen een rondje door de hele tuin, maar meestal springen ze dan ineens in die vijver. Flauw hoor, daar spring ik niet meer in! Ik heb me die ene keer een ongeluk zitten likken om weer droog te worden. De baasjes dachten dat ik het fijn vond als ze me hielpen, maar toen gingen ze met een handdoek over mijn rug wrijven, mooi niet, likken of afblijven!! Toen kon ik het zelf helemaal doen.
Het leukste vind ik hier al die vogels, ik heb een speciaal plekje voor het keukenraam om naar ze te kijken. Ik ga er altijd een beetje van praten als ik ze zie.
Wat ik heel erg vind is dat het baasje af en toe gaat stofzuigen, getverderrie wat een herrie! Als ze dat apparaat gaat pakken ben ik al weg. Gelukkig kan ik helemaal naar boven op de kamer van het kleine baasje in een hoekje achter de bank. Daar heeft ze een lekker kussentje voor me neergelegd, voor die moeilijke momenten als het beneden te eng wordt. Daar kan ik heerlijk rustig liggen tot de kust weer veilig is.
Nou mensen, dat was het weer. Ik weet dat het baasje nog wel eens op jullie website kijkt en dan praat over poezen die ook een tehuis zoeken en die er nog wel bij zouden kunnen. Maar dan kijk ik heel erg stoer en dan denken ze: 'toch maar niet'. Stel je voor dat ik die aandacht hier moet delen met nog een kat. Dit huis is van mij hoor; nou oké, en een klein beetje van Snoopy. | PS. van de baasjes: Toen het verhaal geschreven was en we nog even op zoek waren naar een paar leuke foto's om mee te sturen, kwam SNOOPY toch plotseling op het idee dat ze na bijna een jaar de trap wel eens op kon gaan. Voor het eerst, na een jaar hier in huis geen stapje op de trap te hebben gezet, liep ze de hele dag van beneden tot op zolder en besloot ze uiteindelijk dat de trap een heerlijke plek was om te liggen. En zo ligt ze nu vrijwel elke dag op een van de bovenste treden van de trap en hangt er boven op de leuning een briefje 'Pas op voor de kat', zodat wij niet struikelen als we naar beneden gaan. Zo zie je maar weer, wennen kost tijd, en er valt altijd nog iets nieuws te ontdekken. Een lief kopje van Snoopy, knorknor ronkronk van Sonja, en groetjes van de baasjes: Toos, Sjoerd, Jolieke en Aline te Amersfoort.
|
|
