Dierentehuis Zeist e.o.

Het verhaal van:

Laila
10-10-2004

Laila (4,5 maand oud)

Maandag 23 augustus is het dan zover, dan krijgt Laila (zoals ik haar heb genoemd) en nieuw huisje.
De eerste dag laat ze me alle hoeken en gaten van het huis zien. Ze kruipt op alle plekken, waarvan ik niet had bedacht dat een kat daar kon gaan zitten. Achter de verwarming, achter de computerkast en uiteindelijk achter de koelkast.

Ik had het advies gekregen haar niet te lang ergens te laten zitten, omdat dat voor een kitten niet goed is. Als ze ergens wat langer dan een paar uur had gezeten haalde ik haar er van achterheen, waarna ze miauwend het huis doorliept op zoek naar een nieuwe plek om te gaan verstoppen. Als ik haar na twee uur achter de koelkast vandaan haal gaat ze in het draagmandje liggen waarin ik haar heb vervoerd. Daar blijft ze liggen. Ze staat aaien toen en elk uur ga ik even naar haar toe, wat zacht praten en wat aaien. S'nachts is ze zelfs even het hokje uit geweest en heeft ze de kattebak gebruikt. Als ze aan het eind van de tweede dag nog niets heeft gegeten maak ik me lichtelijk zorgen. Als ik haar aai besnuffelt ze mijn vinger en bedenk ik om dan maar te proberen of ze een brokje van mijn vinger eet. Het is hetzelfde voer dat ze al kreeg dus de geur zal ze wel herkennen. Dit lukt, en ze eet het brokje snel op. Ik geef haar nog wat brokjes en dat gaat goed. Later de dag komt ze zelfs heel even het hokje uit om brokjes te eten, die ik vlak bij de ingang had gezet. Maar daarna gaat ze snel weer het hokje in. De derde dag komt ze zelfs even de draagmand uit en doet ze haar neus tegen mijn neus aan, als een soort begroeting/kennismaking. Dat was wel een heel lief gebaar. Na een week begint ze me al wat meer te vertrouwen en durft ze al wat rond te lopen en te snuffelen. Maar na elk hard geluid van buiten vliegt ze meteen weer achter de verwarming.


Langzaam besnuffelt zo ongeveer elke vierkante centimeter van het huis. Maar als ze speeltjes ontdekt is ze al het andere vergeten. Ik probeer haar dan ook aan het spelen te krijgen door allerlei speeltjes voor de houden. Ze blijkt dan ook erg speels, speelgoed muizen vangen en wegslaan, voetballen met een klein balletje, propjes papier uit de lucht vangen. Dan vliegt ze het hele huis door. Erg leuk, hoewel ik me wel eens afvraag hoeveel pijn ze voelt bij al die botsingen die ze maakt tijdens haar onstuimige speelvermaak.

De geluiden die haar eerst deden schrikken, lijken al snel minder angstig. Soms gaat ze zelfs naar de keuken (waar buiten soms mensen langs lopen) om te kijken wat er aan de hand is. Alleen de stofzuiger went nog niet. Als ik die aandoe vliegt ze nog wel achter de computerkast, en als ik in de kamer kom, vliegt ze vanachter de kast naar de keuken en verstopt ze zich in het hoekje achter de kattebak. Maar als ik klaar ben en naar haar toe ga dan komt ze meteen tevoorschijn alsof er niets aan de hand was.

Ik moet trouwens ook erg opletten waar ik loop, want voor ik er erg in heb springt ze me voor de voeten. Opgepakt worden vond ze niets en dat vind ze nog steeds niets. Ik probeer het af en toe uit, door haar even op te tillen en dan te belonen. Ook was gezegd dat ze geen schootkat was, maar dat valt wel mee. Soms komt ze s'avonds wel eens op schoot. Soms wat langer, soms wat minder lang, want dan zijn de speeltjes veel interessanter, maar soms ligt ze een uur lang heerlijk te genieten.

Nu, na ongeveer een maand voelt ze zich hier volkomen thuis. En ik kan me geen leven meer indenken zonder haar.

Groetjes Sandra Witteveen


Laila Update 06 oktober 2005

Laila woont inmiddels al weer meer dan een jaar bij mij. Het kleine bange katje dat ze ooit was is gelukkig al lang verleden tijd. Graag zit ze nu op de wasmachine (waar natuurlijk een groot kussen op ligt) om naar buiten te kijken en soms zelfs wat met de buurtkinderen te spelen die dan aan de andere kant van het raampje staan. Ook de katten-ren (sinds een half jaar) op het balkon is een prima vermaak voor haar. Ze moest eerst wel even wennen aan alle vreemde buitengeluiden, maar na langzaam wennen is ze (als het mooi weer is) niet binnen te vinden.
Zelfs de stofzuiger en optillen heeft ze geaccepteerd.


Ze heeft ook sinds een half jaar een kattenmaatje. Eerst een kat uit het asiel geprobeerd (Micky) maar die was groter en ouder en dat vond ze helemaal niets. Ze was ineens niet meer zo zeker va haar leiderschap. Het was oorlog vanaf het moment dat ik Micky in huis had. Helaas moest hij dan na 2 weken weer weg, want Laila werd helemaal gestrest en weigerde te eten en drinken en was alleen maar bezig met het idee hoe ze Micky weg kon krijgen. Een tijdje later is een kitten gekomen (helaas geen asiel kitten). Heel voorzichtig heb ik ze aan elkaar laten wennen met gaas tussen beide (keuken en hal voor de nieuwe kitten, en woonkamer en slaapkamer voor Laila). Al snel leek Laila wel geïnteresseerd in Kay en toen ze ook echt samen waren bleek ze hem te accepteren en al snel waren ze de beste vrienden en dollen ze samen wat af. Kay is erg sociaal en opgegroeid met kinderen en een hond en helemaal niet bang, dus dit bleek een heel goed voorbeeld voor Laila. Sinds de komst van Kay is Laila toch echt zo goed als al haal bangerigheid kwijt en echt tot rust gekomen.

Terug naar geplaatst

Laila samen spelen.jpg