Laila (4,5 maand oud)
Maandag 23 augustus is het dan zover, dan krijgt Laila (zoals ik haar heb
genoemd) en nieuw huisje.
De eerste dag laat ze me alle hoeken en gaten van het huis zien. Ze kruipt
op alle plekken, waarvan ik niet had bedacht dat een kat daar kon gaan
zitten. Achter de verwarming, achter de computerkast en uiteindelijk achter
de koelkast.
Ik had het advies gekregen haar niet te lang ergens te laten zitten, omdat
dat voor een kitten niet goed is. Als ze ergens wat langer dan een paar uur
had gezeten haalde ik haar er van achterheen, waarna ze miauwend het huis
doorliept op zoek naar een nieuwe plek om te gaan verstoppen.
Als ik haar na twee uur achter de koelkast vandaan haal gaat ze in het
draagmandje liggen waarin ik haar heb vervoerd. Daar blijft ze liggen. Ze
staat aaien toen en elk uur ga ik even naar haar toe, wat zacht praten en
wat aaien.
S'nachts is ze zelfs even het hokje uit geweest en heeft ze de kattebak
gebruikt.
Als ze aan het eind van de tweede dag nog niets heeft gegeten maak ik me
lichtelijk zorgen. Als ik haar aai besnuffelt ze mijn vinger en bedenk ik
om dan maar te proberen of ze een brokje van mijn vinger eet. Het is
hetzelfde voer dat ze al kreeg dus de geur zal ze wel herkennen. Dit lukt,
en ze eet het brokje snel op. Ik geef haar nog wat brokjes en dat gaat
goed. Later de dag komt ze zelfs heel even het hokje uit om brokjes te
eten, die ik vlak bij de ingang had gezet. Maar daarna gaat ze snel weer
het hokje in. De derde dag komt ze zelfs even de draagmand uit en doet ze
haar neus tegen mijn neus aan, als een soort begroeting/kennismaking. Dat
was wel een heel lief gebaar.
Na een week begint ze me al wat meer te vertrouwen en durft ze al wat rond
te lopen en te snuffelen. Maar na elk hard geluid van buiten vliegt ze
meteen weer achter de verwarming.
|
|

Langzaam besnuffelt zo ongeveer elke vierkante centimeter van het huis.
Maar als ze speeltjes ontdekt is ze al het andere vergeten. Ik probeer haar
dan ook aan het spelen te krijgen door allerlei speeltjes voor de houden.
Ze blijkt dan ook erg speels, speelgoed muizen vangen en wegslaan,
voetballen met een klein balletje, propjes papier uit de lucht vangen. Dan
vliegt ze het hele huis door. Erg leuk, hoewel ik me wel eens afvraag
hoeveel pijn ze voelt bij al die botsingen die ze maakt tijdens haar
onstuimige speelvermaak.
De geluiden die haar eerst deden schrikken, lijken al snel minder angstig.
Soms gaat ze zelfs naar de keuken (waar buiten soms mensen langs lopen) om
te kijken wat er aan de hand is.
Alleen de stofzuiger went nog niet. Als ik die aandoe vliegt ze nog wel
achter de computerkast, en als ik in de kamer kom, vliegt ze vanachter de
kast naar de keuken en verstopt ze zich in het hoekje achter de kattebak.
Maar als ik klaar ben en naar haar toe ga dan komt ze meteen tevoorschijn
alsof er niets aan de hand was.
Ik moet trouwens ook erg opletten waar ik loop, want voor ik er erg in heb
springt ze me voor de voeten. Opgepakt worden vond ze niets en dat vind ze
nog steeds niets. Ik probeer het af en toe uit, door haar even op te tillen
en dan te belonen. Ook was gezegd dat ze geen schootkat was, maar dat valt
wel mee. Soms komt ze s'avonds wel eens op schoot. Soms wat langer, soms
wat minder lang, want dan zijn de speeltjes veel interessanter, maar soms
ligt ze een uur lang heerlijk te genieten.
Nu, na ongeveer een maand voelt ze zich hier volkomen thuis. En ik kan me
geen leven meer indenken zonder haar.
Groetjes Sandra Witteveen
Laila Update 06 oktober 2005
Laila woont inmiddels al weer meer dan een jaar bij mij. Het kleine bange katje dat ze ooit was is gelukkig al lang verleden tijd. Graag zit ze nu op de wasmachine (waar natuurlijk een groot kussen op ligt) om naar buiten te kijken en soms zelfs wat met de buurtkinderen te spelen die dan aan de andere kant van het raampje staan. Ook de katten-ren (sinds een half jaar) op het balkon is een prima vermaak voor haar. Ze moest eerst wel even wennen aan alle vreemde buitengeluiden, maar na langzaam wennen is ze (als het mooi weer is) niet binnen te vinden.
Zelfs de stofzuiger en optillen heeft ze geaccepteerd.
|