| Dierentehuis Zeist e.o.
Het verhaal van: |
|||||
|
Dixie |
|||||
|
Op 27 Oktober hebben we Trijntje ( nu Dixie) opgehaald uit het Dierentehuis Zeist. Toen ze bij ons in de huiskamer werd losgelaten vond ze dat aanvankelijk best spannend en vooral ook een beetje eng. Ze schoot meteen op een stoel achter de tafel, vanwaar ze de boel rustig kon observeren. Elke keer als we even bij haar kwamen, mauwde ze als begroeting en wanneer we haar aaide begon ze meteen te spinnen. Gaandeweg overwon de nieuwsgierigheid en begon ze wat rond te wandelen. Eerst het achterste deel van de woonkamer, toen het voorste deel. Als het allemaal te eng werd rende ze weer snel terug op de steol achter de eettafel en loerde ze onder het tafelkleed door naar alles wat er gebeurde. Daarbiij kenbaar makenede dat ze er wel was door regelmatig even te miauwen als je langs liep. De tweede avond werd het tijd om uit te proberen welke stoel er nu het lekkerst lag. ze heeft ze dan ook allemaal uitgeprobeert. De derde dag ontdekte ze de krabpaal. Ook reuze interessant. De mand, die dient als 'reserve' als alle soelen en de bank bezet zijn en haar 'grote vriend'de (speelgoed)muis.
|
Ook op ontdekkingstocht door de keuken en gang was de eerste dagen reuzespannend. | Toen een wat minder aangenaam avontuur; ze moest terug naar de dieranarts om de hechtingen eruit te laten halen. Als we geweten hadden wat dat allemaal teweeg bracht, hadden we waarschijnlijk een dag of twee gewacht. Het had namenlijk 3 pogingen nodig om haar eindelijk in haar kooitje te krijgen waardoor Dixie hevig gestrest (en wij niet minder) in de auto stapte. Eenmaal thuis vloog ze ogenblikkelijk weer terug in haar schuilplaats onder de eettafel, en waren we weer terug bij af. Bovendien was mevrouw hevig beledigd (of geschrokken omdat ze misschien dacht dat we haar weer terug brachten-wie weet wat zo'n beestje drenkt op zo'n moment). Hoe dan ook, ze weigerde de eerste uren tevoorschijn te komen en draaide ons demonstratief de rug toe als we haar even kwamen aaien. Maar tegen de avond begon ze weer te spinnen als we even bij haar kwamen kijken en was ze er met een paar stukjes vis weer toe over te halen van de stoel te komen en weer wat rond te wandelen. De eerste dagen, kortom was even wennen en aftasten. Maar al met al vinden we dat ze wonderbaarlijk snel haar draai heeft gevonden. Voor de wereld buiten het huis heeft ze nog niet bijster veel belangstelling. Wat wij wel zo prettig vinden, omdat het risico dat ze op een onbewaakt ogenblik naar buiten glipt wat minder is. Ze vind het wel erg leuk om op de vensterbank aandachtig naar de vogels in de tuin te kijken.
|
Na een week of twee zijn we begonnen haar wat rond te laten lopen op het balkon. Ze vind dat echter maar zozo. Zodra ze een hond hoort blaffen, of een geluid hoort wat haar niet bevalt, schiet me meteen weer naar binnen. Na wat meer oefeningen op het balkon zijn we van plan haar mee te nemen de tuin in. Aan een riem in eerste instantie om alle risco's uit te sluiten. |
Vooralsnog heeft ze weinig belangstelling voor de 'buitenwereld'. Ze heeft het veel te druk met het verkennen van het huis. Alle kamers afsnuffelen nu ze ontdekt heeft dat er een trap naar boven loopt ( 2 zelfs) bijvoorbeeld.Nu slaapt ze afwisseld beneden in de woonkamer, maar komt af en toe ook mee naar boven. 's morgens vind ze niets leuker om, zodra ze maar iets hoort, naar boven de komen rennen en je dan luidkeels te begroeten. Ze loopt dan voor ons uit naar beneden en draait zich wel tien keer om om er zeker van te zijn dat je wel echt achter haar aankomt. Dixie is een schat van een poes. Een ontzettende vrijsok. Ze wordt niet graag opgetild maar vind het heerlijk om aandacht te krijgen, te spelen en geaaid te worden. Ze begint al met spinnen als je naar haar toekomt en vaar haar lijkt al die aandacht uren door te mogen gaan. Ze had me al voor zich gewonnen vanaf het eerste moment dat ik haar zag, en dit is alleen maar toegenomen naarmate ze langer bij ons in huis is. Ze is een verschrikkelijk aanhankelijk en lief beestje dat binnen de korte keren een onmisbaar bewoonster van het huis is geworden. Namens Dixie, dank aan alle medewerkers van het asiel voor de goede zorgen.
|
|
