|
De grote dag was aangebroken en wij hebben Billy gehaald. Zonder op of om te kijken stapte hij in de auto en ging lekker zitten. Thuis aangekomen werd hij begroet door de andere aanwezige dieren, waaronder 2 katten. Dit was niet zo'n succes, want Billy lustte katten graag, dus die maakten zich weer gauw uit de voeten. 's-Middags zijn we met de honden naar het bos gegaan en wij hebben Billy nog niet los laten lopen. Hij at goed en de nacht verliep ook vlekkeloos. De eerste nacht heeft hij beneden gelegen, maar aangezien de andere 3 altijd boven slapen, heb ik besloten om Billy de volgende avond mee naar boven te nemen. Volgens mij vond hij dat een goed idee, want hij stormde de trap op. Sinds die tijd lagen er 4 honden boven te slapen. Iedere ochtend en avond ging ik met het hele spul naar het bos, en ik besloot al gauw om Billy los te laten lopen. Hoewel hij al bijna 13 jaar was, vond hij het toch nog weleens noodzakelijk om schoudertje aan schoudertje te gaan staan met een andere hond om te laten zien dat hij nog steeds zijn mannetje stond. Op een gegeven moment had hij ze allemaal wel een keer gezien en was dat nieuwtje er ook af. Billy week geen moment van mijn zijde. Hij wil ook met niemand anders naar buiten. Als ik thuis blijf, dan blijft hij ook thuis. Als ik boven bezig ben is hij ook boven, en zo is dat nog steeds. Het is mijn stalker.
Op 24 maart 2003 is hij 13 jaar geworden. Groot feest natuurlijk, want een dobermann van 13 jaar zie je niet zo heel veel. De zomer die daar op volgde was ontzettend heet en ik ging zoveel mogelijk met ze naar het water. Hoewel hij niet zwom ging hij toch lekker in het water languit liggen, om zo verkoeling te zoeken. In juni is mijn kruising boxer/herder overleden. Dus hebben wij nu nog 3 dobermanns. De winter naderde en Billy ging nog steeds als een speer. Hij liep nog net zo makkelijk mee met de andere 2 en rent graag achter haasjes en fazanten aan. Op een gegeven moment, dat was dacht ik in oktober, had ik Elles aan de telefoon. Het ging wat minder met Billy. Hij bleef halverwege de trap weleens “hangen”en dan moest ik hem naar boven helpen. Zij sprak de wens uit, dat Billy toch zeker 1x Kerst bij ons moest vieren. Dat is gelukkig ook gebeurd, en hij heeft genoten van alle aandacht van visite. Het vuurwerk deed hem niets, als hij maar dicht tegen mij aan kan liggen. Dat is ook het geval met onweer, daar is hij heel bang voor. Toen werd het weer maart, en Billy vierde voor de 2x zijn verjaardag bij ons. Hij werd toen 14 jaar.
|
De zomer vertoont weer hele zomerse dagen en Billy ligt weer als vanouds in het water om af te koelen. Hij gaat nog steeds mee met wandelingen en rent nog steeds de trap op. Hij geniet met volle teugen. In september moet hij zijn injecties weer hebben, en dan zegt de dierenarts ongetwijfeld weer, dat we er nog een jaar aan gaan plakken, en dat hopen wij van harte, want wij willen hem nog lang niet missen. Ik hoop, dat mensen na het lezen van dit verhaaltje ook eens besluiten om een hond uit het asiel te halen en daarbij de oudere hond niet te vergeten, want van een oudere hond kun je ook nog heel wat plezier beleven. Dit was onze eerste asielhond en zeker niet de laatste, want wij zijn zo gelukkig met onze Billy en hij met ons. Het is ons gebleken, dat een asielhond heel erg dankbaar is voor wat je hem geeft, want hij kent ook de andere kant van het leven, en dat is het fijne van een asielhond. Zo is alles toch nog goed gekomen en geniet hij van iedere dag dat hij er nog is. Wij hopen natuurlijk, dat het er nog heel veel zijn, want het is onze ouwe trouwe Bill, die wij nog steeds niet kunnen missen.
Ik hoop, volgend jaar weer om deze tijd een verhaaltje te kunnen schrijven over Billy en hoe het hem als 15-jarige vergaat, want dat willen wij zeker meemaken.
Carla,
11 augustus 2004
HELAAS DROEVIG NIEUWS:
BILLY IS 15 MAART 2005 OVERLEDEN, HIJ ZOU 24 APRIL 2005 15 JAAR ZIJN GEWORDEN.
|
|
Terug naar geplaatst |
|
