| Dierentehuis Zeist e.o.
Het verhaal van: |
|||||||
|
Mega |
|||||||
|
Hallo lezers en lezeressen, Ik vind het heel leuk om een stukje te schrijven over onze – hele speciale – hond Mega. Het begon allemaal toen we een tijdje in Zeist woonden. We hebben een groot stuk land om ons huis heen, en het leek ons leuk om een hond te hebben. We hadden er genoeg ruimte voor, en het leek ons ook een heel veilig gevoel. Mijn vader wilde ábsoluut geen kleine hond; dat was volgens hem net een poes, en die hadden we al! We hebben een aantal weken de nieuwsbode gevolgd, om te kijken of er een hond voor ons bij zat. Na een paar weken zagen we een stuk staan over Mega en Troy. Dit waren twee honden uit een asiel in Spanje. Alle honden moesten uit het asiel weg, anders zouden ze geslacht worden. Een aardige vrachtwagenchauffeur heeft de honden mee genomen naar Europa en heeft ze over verschillende asielen in heel Europa verspreid.
|
| Mega was niet gelijk bij ons gewend. Hij keek veel om zich heen, en heel opvallend was dat hij niet de woonkamer in durfde te komen waar wij allemaal zaten. Hij bleef alleen maar in de keuken liggen. We hebben hem zijn gang laten gaan, en na een dag of twee was hij wel gewend. We hadden een grote plek voor hem gemaakt waar die kon liggen.
|
| Mega was ook dol op de andere dieren die we hadden; de 2 paarden vond hij interessant (alleen zij hem niet). De poes was zijn maatje. En de Vlaamse reus (konijn) die los liep in de tuin vond hij heel spannend. Hij hield van aandacht en knuffelen, hij was een echte knuffelbeer. Zó lief! Tot die ene dag. Het was vrijdagmiddag en het was lekker weer. Ik wilde een lekker stuk met hem gaan lopen. Ik deed zijn riem om en liep met hem naar buiten. We waren de oprit nog niet af of hij bleef al stil staan. Waarom? Ja, dat vroeg ik me ook af. Dit deed hij alleen als het hard regende of als hij had hardgelopen. Maar daar was geen sprake van… ik snapte het niet en vroeg aan mijn vader wat er aan de hand was. Hij wist het ook niet. We zijn naar de dierenarts geweest, maar ook die zag niet wat er aan de hand was. Afspraak na afspraak, foto na foto, bloedonderzoek na bloedonderzoek en het was na drie weken duidelijk. Hij had een tumor tussen zijn ruggen wervels. Daardoor was het duidelijk waarom hij met veel pijn ging liggen, en opstond. Waarom hij niet meer wilde lopen. Waarom hij de dierenarts zowat aanviel als die op zijn rug drukte. Waarom hij die vrijdag niet meer wilde lopen met me. Een hele week vol verdriet kwam eraan. We moesten een datum vinden waarop hij een spuitje moest krijgen. We moesten zijn dood plannen. Dit was afschuwelijk moeilijk voor ons. We wilde onze lieve, lieve Mega nog niet kwijt. Maar hoe langer we zouden wachten hoe meer pijn hoe zou hebben, en uiteindelijk zou hij verlamt raken. Dus we hebben woensdag 29-11-06 gekozen. Dat was op een woensdagmiddag rond 4 uur. Ik denk dat ik elke avond wel huilend in mijn bed hem gelegen. En nu nog kan ik er heel verdrietig over worden. Het was zo'n lieve jongen. Waarom hij? Waarom wij? Ik wilde het niet snappen, en ik snapte het ook niet. Het was zó oneerlijk! Ik mis hem nu nog steeds héél erg veel. Hij was mijn maatje. Hij was het maatje van iedereen. Die woensdag was een hel. Er kwamen twee vrouwen die hem eerst een verdoving gaven. Hij viel na een minuutje weg. Toen ik hem riep keek die me nog heel even aan. Daarna was het helemaal weg. Toen hij in slaap was, kwam de spuit met gif. Hij voelde hier helemaal niks van, gelukkig. Na een paar seconde was hij overleden. Mijn hond was dood. Onze hond was dood.
|
|
|
|
