| Dierentehuis Zeist e.o.
Het verhaal van: |
|||||
|
Jip en Casper |
|||||
In oktober 2004 overleed Snuf, mijn lieve kat, op de leeftijd van 22,5
jaar. In juli 1982 waren “Snuf” en zijn broer “Snuitje” via het
Dierentehuis Zeist bij mij komen wonen. Twee gitzwarte bolletjes waren
het en ontzettend lief. Snuitje was de eerste die overleed (20 jaar
oud) en 2,5 jaar later Snuf. Na ruim een half jaar vond ik dat de tijd
was gekomen om weer een kat te nemen (of twee). Eerst moest ik bedenken
wat ik wilde. Volwassen katers of toch weer kittens. Ik besloot het
laatste. In mei 2005 heb ik mijn telefoonnummer bij Dierentehuis Zeist
achtergelaten en in juni werd ik gebeld. Ik ben wezen kijken naar 2 (4
weken oude) katertjes en was natuurlijk meteen verkocht. Half juli kon
ik ze ophalen en daar waren ze dan: Jip en Casper. Ze stellen zich zelf
even voor:
|
|
Hallo, Ik ben kat nr. 7641 (volgens mijn paspoort) en mijn naam is Jip.
Ik ben wit met cypers. Ik woon nu meer dan een jaar in Amersfoort,
samen met mijn broer Casper. In het begin moesten wij nog veel leren,
want er zijn nu eenmaal regels thuis, en met mij was het vrouwtje
helmaal niet zo blij. Ik vergat soms mijn plasje op de bak te doen toen
ik klein was en dat vond ze helemaaaal niet leuk. Ik heb toen speciale
baktraining gehad en er staan nu 3 kattenbakken in huis, zodat ik kan
kiezen welke ik het beste vind ruiken. Ik wil namelijk niet op een vies
toilet, waar Cas net is geweest. Maar nu gaat het heel goed hoor, ik
doe nu alles op de bak. We waren ook nogal eens ondeugend en als we
iets deden wat niet mocht, kwam het vrouwtje naar ons toe met een
apparaat waar een straal water uit kwam. Brrr, dat was niet leuk, maar
we hadden al snel door wat wel en wat niet mocht. Wij mogen ook in de
tuin spelen, maar wij mogen niet de tuin uit. Eerst moesten we aan een
lijntje, maar dat hoeft nu niet meer. We weten dat we niet op de
schutting mogen klimmen. Trouwens, dat kan ik niet meer zo goed. Ik ben
namelijk nogal wild en in december ben ik binnen van de trap gevallen
en kon op 1 achterpoot niet meer lopen. Het was zaterdag en toen zijn
we naar een dierendokter in Amersfoort geweest en die zei dat mijn poot
gekneusd was en ik kreeg iets voor de pijn. Maar ik had zondags veel
pijn joh, en toen zijn we maandag naar Zeist gegaan, naar de
dierendokter waar ik mijn prikje heb gehad. Er is een foto gemaakt en
toen zei hij dat mijn heup gebroken was. Ik hoefde eerst niet
geopereerd te worden, maar 3 maanden later was het nog niet aan elkaar
gegroeid en ik had veel pijn. Toen moest mijn heupkop eraf gehaald
worden. Na de operatie kon ik een tijdje alleen maar strompelen, maar
nu gaat het heel goed. Ik kan alleen niet meer zo goed springen, maar
ik red me wel hoor. Dit was dus mijn verhaal, nu het verhaal van Casper
nog.
|
|
Hallo, ik ben kat nr. 7642 (volgens mijn paspoort) en mijn naam is
Casper. Ik ben de schoonheid van de familie. Mijn vrouwtje noemt me
namelijk altijd schoonheid, omdat ik van die mooie, lange, zijdezachte
haren heb en een mooie pluimstaart. Niemand gelooft dat Jip en ik
broertjes zijn, maar het is echt waar. Ik ben een kruising Noorse
boskat of Maine Coone en Jip lijkt precies op onze moeder. Omdat ik van
die lange haren heb moet ik ook regelmatig gekamd en geborsteld worden.
Eerst vind ik het wel leuk, maar het moet niet te lang duren, want dan
wordt ik het zat. Jip is altijd veel sneller klaar. Ik ben wat minder
wild dan Jip, dus bij mij is alles nog heel. Het is wel gezellig dat we
samen zijn, dan kunnen we lekker met elkaar spelen en vechten. Alleen
toen Jip ziek was, wilde hij helemaal niet meer spelen. Dat was erg
saai. Ik ben toen wel extra lief voor hem geweest. Hij is ook vijf
dagen weggeweest, toen hij geopereerd moest worden en toen miste ik hem
heel erg. Maar nu hij weer goed kan lopen, kunnen we weer lekker achter
elkaar aan rennen en spelen. In de tuin spelen is ook heel leuk. Soms
komen de "buurjongens" ook in de tuin. Eerst waren wij bang van ze,
omdat ze groter waren dan wij, maar nu jagen we ze de tuin uit. Het is
toch onze tuin. Weet je wat ook leuk is: kikkers vangen. Soms vangen
wij een kikker (vooral Jip) en die leggen we dan midden in de kamer.
Dat vindt mijn vrouwtje niet echt leuk. Ze pakt die kikker dan op en
zet hem terug in de vijver van de buren, waar hij vandaan komt. Jammer,
je kan zo leuk spelen met een kikker. Maar bijen en andere insecten
vangen is ook leuk. Verder vinden wij het heel lekker om op schoot te
liggen, het liefst samen. Dit was dus mijn verhaal. | Het gaat heel goed met ons en wij doen de groeten aan alle mensen van het Dierentehuis. Groeten van Jip, Casper en Jeanne.
|
|
