| Dierentehuis Zeist e.o.
Het verhaal van: |
|||||
|
Hannah |
|||||
|
Hallo allemaal, Gijzemeisje In september 2004 heb ik het toen vijf maanden oude lapjespoesje Hannah bij jullie opgehaald. Van te voren was me al gezegd dat ze wel erg schuw was en dat het tijd zou vergen om haar te laten wennen. Maar na een eerste kennismaking had ik er alle vertrouwen in dat Hannah wel 'los zou komen'. Hannah werd omgedoopt tot 'Gijs'. Ik geeft toe, niet echt een vrouwelijke naam, maar mijn allereerste lapjeskat heette nu eenmaal zo en sindsdien zijn alle lapjeskatten gewoon een 'Gijs'. Omdat het zo'n aandoenlijk lief klein moppie is, wordt ze meestal 'Gijsje' of 'Gijzemeisje' genoemd....
|
Gijsje heeft mij vanaf dag 1 als een soort moeder geadopteerd. De eerste weken volgde ze me als een hondje, zat naast me op het m'n bureau als ik (thuis) aan het werk was, lag 's avonds gelukzalig spinnend op m'n schoot en 's nachts naast m'n hoofd in bed. Na een maand of twee begon ze wat zelfstandiger (en vooral ook eigenwijzer en ondeugender te worden). De hond wordt regelmatig uitgedaagd, de eerste goudvis is in een onbewaakt moment uit het aquarium van onze zoon gehengeld en ze heeft een voorliefde voor het aan de haal gaan met alles wat los en vast zit. Zo zijn we regelmatig op zoek naar pennen, kettingkjes, identiteitskaarten, etc. die we vervolgens terugvinden onder banken of kasten omdat Gijsje ermee aan het spelen is geweest.
Via deze weg wil ik graag laten weten dat we erg blij zijn met Gijsje. Ik heb in de loop der jaren voor heel wat katten mogen zorgen, die gelukkig allemaal een vrij hoge leeftijd bereikten. Ze waren me allemaal even lief. Maar Gijsje is in staat geweest om binnen heel korte tijd mijn hart volledig te veroveren en mijn absolute favoriet te worden.
|
|
Het is een heerlijke, eigenwijze, speelse knuffelaar. 's Avonds als ik naar bed ga, racet ze eerst een halfuurtje over het dekbed, op jacht naar bewegende tenen. Vervolgens gaat ze onder m'n kin liggen, om uitgebreid gekriebeld te worden. Het enige probleem is dat ik met Gijsje niet meer aan lezen in bed toekom. Ze weet zich altijd precies voor m'n boek te wurmen om aandacht te vragen. Natuurlijk wint zij het altijd van het boek... Wanneer het licht uit gaat, gaat ze rustig slapen.
's Morgens is het eerste wat ik zie het aandoenlijke koppie van Gijsje die vol verwachting wacht tot ik wakker wordt. Ze zit dan meestal vlakbij m'n hoofd en kriebelt met haar snorharen of met haar ruwe tongetje over mijn neus. Wanneer ik met ogen open sla reageert ze met een gelukzalig 'Prrrrtt geluidje' en aait heel voorzichtig met haar pootje over m'n wang om zich vervolgens bovenop mij te werpen voor de nodige knuffels. Zo zorgt Gijsje ervoor dat ik elke morgen met een glimlach begin en elke avond gelukzalig ga slapen... Wat kan een mens zich nog meer wensen?
Ik verbaas me nog dagelijks over het feit dat Gijsje zich zo snel thuis voelde bij ons en vooral over haar enorme aanhaligheid en wonderlijke streken. 't Is een bijzonder diertje en we zijn allemaal stapelgek op haar. Zelfs de (inmiddels 10 jaar oude) hond, kan haar streken wel waarderen en laat zich regelmatig uitdagen voor een 'kat en muis' spelletje. | Dank voor de goede zorgen in het het dierentehuis en een dikke knuffel van Gijsje! Gerda
|
|
