Dierentehuis Zeist e.o.

Het verhaal van:

Gabriëlla & Garfield
 Op de site geplaatst: 17-02-2005
Op valentijnsdag 2004, precies een jaar geleden heb ik een schuw poesje, van ongeveer anderhalf jaar jong, opgehaald bij het asiel. Ze was via een vangaktie bij jullie terecht gekomen. Via de site had ik al een foto van Gabriëlla gezien. Ze kon beter niet naar buiten en een lieve poes al in huis zou het voor haar ook makkelijker maken. Nou aan die voorwaarde werd voldaan.


Dus kwam Gaby (dat is nu haar naam geworden) hier in huis. En wat was ze bang.... Ze kroop onder de kast in de keuken, en dat is heel lang haar toevluchtsoord geweest. Daarbij kwam dat de "lieve" poes Garfield (die tot voor kort toch gewend was aan het huis te delen met een andere soortgenoot), ineens niet meer zo lief was. Ze beschouwde Gaby echt als een indringster en ging haar meppend achterna. Tja wat nu? Gaby kwam helemaal niet meer te voorschijn. Tijdelijk, toch een twee-deling in huis gecreëerd (misschien niet volgens de geldende adviezen), 2 kattenbakken, 2 plekken met eten...Het was voor Gaby wel een goede oplossing, want ze kwam steeds meer onder de kast vandaan, want eigenlijk is ze heel nieuwsgierig, en bleek ze ook erg speels te zijn (vooral pennen onder het kleed meppen was, en is een favoriet spelletje).


Gelukkig begon ze meer en meer vertrouwen in mij te krijgen, en mocht ik haar van lieverlee meer benaderen en uiteindelijk ook aaien. En dat vindt mevrouw hèèèèl erg lekker; en maar spinnen. Regelmatig liet ik de twee ook wel samen in huis lopen, en ging Gaby, ondanks alles, steeds vaker Garfield opzoeken en uiteindelijk heeft Garfield toch ingezien dat deze nieuweling niet wegging en dat ze het toch samen gezellig moeten maken. Ze gingen uiteindelijk "neuzen" met elkaar, en toen ik op een avond de deur dicht deed om ze te scheiden, ging Gaby zo klagelijk miauwen; ze wilde niet alleen zijn. Sindsdiens wonen ze samen in het hele huis. Gaby is ondertussen helemaal "verliefd", want ze vindt het heerlijk om Garfield van een wasbeurt te voorzien. Ze liggen nu gezellig tegen elkaar aan op de bank, en op bed. Gaby blijft nog steeds wat op haar hoede, ze heeft ooit iets meegemaakt wat er niet zomaar uit wil. Maar ze vindt steeds meer haar draai! Het is goed om te weten dat het soms echt een kwestie van tijd en geduld is.



Groetjes, Anneke Dijkgraaf

Terug naar geplaatst